Музыкалық тіл мәдени жадтың ерекше тасымалдаушысы болып табылады. Ол тарихи тәжірибені, ұжымдық естеліктерді және дүниетанымдық модельдерді дыбыстық формада бекітеді. Музыкада жад вербалды мәтіндегідей нақты айтылмайды, бірақ интонациялық құрылымдар, ладтық қатынастар және формалық үлгілер арқылы тұрақты түрде сақталады.
Мәдени жадтың музыкада сақталуы арнайы таңбалар арқылы емес, қайталанатын дыбыстық модельдер арқылы жүзеге асады. Музыкалық тілде белгілі бір интонациялар мен формулалар ұжымдық тәжірибемен байланысып, тыңдаушы санасында танылатын мағыналар тудырады. Осылайша музыкалық тіл өткен уақыттың дыбыстық бейнесін қазіргі орындау сәтіне енгізеді.
Ауызша дәстүр жағдайында музыкалық тілдің рөлі ерекше артады. Жазба фиксация болмаған ортада жадтың негізгі құралы дәл осы дыбыстық ұйымдасуға сүйенеді. Музыкалық формулалар мен интонациялық үлгілер орындаушылық тәжірибе арқылы сақталып, ұрпақаралық сабақтастықты қамтамасыз етеді.
Осы тұрғыда музыкалық тіл мәдени жадтың пассивті қоймасы емес, белсенді механизмі ретінде көрінеді. Әрбір орындау жадты қайта іске қосып, өткен тәжірибені қазіргі мәдени кеңістікте жаңғыртады. Музыкалық тілдің өміршеңдігі дәл осы үздіксіз жаңғырумен байланысты.
