Форма музыкалық тілдің ішкі құрылымындағы синтаксистік деңгейге сәйкес келеді. Ол интонациялық және формулалық бірліктердің уақыт пен кеңістік аясында қалай ұйымдасатынын көрсетеді. Форма музыкалық ойдың басталуы, дамуы және аяқталуы арасындағы қатынасты реттеп, тұтас мағыналық құрылым қалыптастырады.
Музыкалық дамудың логикасы форманың ішкі заңдылықтарымен анықталады. Қайталым, варианттылық, контраст және өрістеу сияқты принциптер музыкалық тілдің қозғалыс бағытын белгілейді. Бұл принциптер арқылы музыкалық ой тек тізбектеліп қана қоймай, ішкі мағыналық байланыстарға ие болады. Осы байланыстар тыңдаушы қабылдауында тұтастық сезімін тудырады.
Форма мағынаны сырттан қаптаушы құрылым емес, оның қалыптасу механизмі ретінде әрекет етеді. Музыкалық мағына интонациялық элементтердің формалық ұйымдасуы барысында ашылады. Бірдей интонация әртүрлі формалық контексте өзге мағынаға ие болуы мүмкін. Бұл құбылыс музыкалық тілдің семантикалық икемділігін көрсетеді.
Осылайша форма мен мағына музыкалық тілдің ішкі құрылымында ажырамас бірлікте қарастырылады. Форма музыкалық ойды реттеп қана қоймай, оның мәнін айқындайды. Музыкалық тілдің терең мазмұны дәл осы құрылымдық ұйымдасу арқылы жүзеге асады.
