Интонация музыкалық тілдің ең бастапқы әрі мағыналық тұрғыдан ең тығыз бірлігі ретінде қарастырылады. Ол жеке дыбыстардың тізбегі емес, қозғалыс бағыты, кернеу мен босаңсу қатынасы арқылы музыкалық ойды қалыптастыратын құрылым. Интонация тыңдаушы үшін музыкалық тілдің танылатын белгілерін жасап, белгілі бір дәстүрге тән дыбыстық мінезді айқындайды.
Формулалылық интонацияның тұрақтанған үлгілерімен байланысты. Қайталанып отыратын интонациялық айналымдар музыкалық тілдің «сөздік қорын» құрайды. Бұл формулалар орындау барысында өзгеріске ұшырауы мүмкін, бірақ олардың негізгі құрылымдық өзегі сақталады. Осы тұрақтылық музыкалық тілдің дәстүр шеңберінде танылуын қамтамасыз етеді.
Интонациялық формулалар музыкалық жадпен тікелей байланысты. Олар ұрпақтан ұрпаққа ауызша беріліп, орындаушылық тәжірибе арқылы бекітіледі. Музыкалық жад формулаларды механикалық түрде емес, мағыналық тұтастық ретінде сақтайды. Сондықтан әрбір жаңа орындау бұрынғы тәжірибемен үздіксіз байланыста жүзеге асады.
Интонация мен формулалылықтың өзара әрекеті музыкалық тілдің өміршеңдігін анықтайды. Бір жағынан, формулалар тұрақтылықты қамтамасыз етсе, екінші жағынан, интонациялық өзгергіштік музыкалық тілдің дамуына мүмкіндік береді. Осы теңгерім музыкалық тілдің ішкі құрылымын динамикалық жүйе ретінде сипаттайды.
