Музыкалық тіл тек құрылымдық жүйе ғана емес, мәдени танымның ерекше формасы ретінде қарастырылады. Ол белгілі бір қауымның дүниені қабылдау тәсілін, уақыт пен кеңістік туралы түсінігін дыбыстық формада бейнелейді. Осы тұрғыда музыкалық тіл этномәдени тәжірибенің жинақталған көрінісі болып табылады және ұрпақтан ұрпаққа берілетін танымдық модель ретінде қызмет етеді.
Музыкадағы мағына вербалды тілдегідей тікелей бекітілмейді, бірақ тұрақты интонациялық модельдер, ладтық құрылымдар және формалық қағидалар арқылы қалыптасады. Музыкалық жад осы модельдерді сақтап, оларды нақты тарихи және әлеуметтік жағдайларда қайта жандандырады. Сол арқылы музыкалық тіл өткен мен қазіргі уақытты байланыстыратын мәдени механизмге айналады.
Музыкалық тіл ұғымы мәдени код категориясымен тығыз байланысты. Белгілі бір дәстүр шеңберінде дыбыстық құрылымдар тек эстетикалық қызмет атқарып қоймай, этностың өзін-өзі тану формасына айналады. Музыкалық тіл арқылы қауым өз тарихын, құндылықтарын және болмыстық бағдарларын дыбыс кеңістігінде бекітеді. Бұл кодтың тұрақтылығы дәстүрдің өміршеңдігін қамтамасыз етеді.
Осылайша музыкалық тіл мәдени-танымдық жүйе ретінде музыканы жеке өнер түрі шеңберінен шығарады. Ол дыбыстық тәжірибе арқылы дүниені ұғынудың, мағына қалыптастырудың және мәдени тұтастықты сақтаудың құралына айналады. Музыкалық тілді осы қырынан түсіну оның теориялық маңызын кеңейтіп, гуманитарлық білімдер жүйесіндегі орнын айқындайды.
